Ben sizlere okuduğum en güzel kitap olan Ahmet Günbay Yıldız'ın ÜÇ DENİZ ÖTESİ'ni önerebilirim.ÇOK harika bir kitap. Başta Müslümanlıkla alâlası olmayan bir gencin ve sonradan evlendiği kominist kızın TÜRK DEVLETLERİ'nde görmüş oldukları işkence ve o işkencelere sabrederek müslüman olmaları ebedî saadete kavuşmaları anlatılıyor.İbret-i âlem için okunmasını tavsiye ederim.

AHMED-I BEDEVÎ hazretleri

"Seyyid Ahmed-i Bedevî, sâhili görülmeyen bir hakîkat ve irfan denizidir."

HAKÎKAT VE IRFAN DENIZI

sâfiî mezhebinin büyük âlimlerinden ve Seyyid Ahmed-i Bedevî'nin zamâninda yasamis olan Ibn-üd-Dakîk,Abdülazîz Dîrînî'ye haber gönderip;"Insanlar,Seyyid Ahmed-i Bedevî ile çok mesgûl oluyorlar ve onu çok seviyorlar.Ona su meseleleri sor! Eger bilebilirse,tam bir velî oldugunu anlariz." dedi.Abdülazîz Dîrînî de,Ahmed-i Bedevî'ye o suâlleri sordu.O da; "Bu suâllerin cevâbi Kitâb-üs-secere' de vardir ve söyle söyledir." buyurup,hepsinin cevâbini tek tek verdi.

Serseri

Yeryüzünde yalnız benim serseri,
Yeryüzünde yalnız ben derbederim.
Herkesin dünyada varsa bir yeri;
Bende bütün dünya benimdir derim.

Yıllarca gezdirdim hoyrat başımı,
Aradım bir ömür , arkadaşımı.
Ölsem dikecek yok mezar taşımı,
Halime ben bile hayret ederim.

Gönlüm ne dertidir ne de bahtiyar;
Ne kendisine yâr, ne kimseye yâr,
Bir rüya uğrunda ben diyâr diyâr,

Konuşurken kendine zarar verecek sözleri söylemekten kaçınmak.
Mesela:
''Şu sözde yalanım yoktur.Eğer yalan söylersem gözlerim kör olsun,yahud buradan sağ-salim kalkmayayım.'' gibi sözlerden kaçınmalıdır.

Çünkü:''Bela dilden gelir'! buyrulmuştur.

Derler ki;Hazreti Yakub çocuklarına ''Onu bir kurtun yemesinden korkarım''
dediği için,sözü red edilmeyip Yusuf Aleyhisselam hakkındaki olayı meydana gelmiştir.

Talha Bin Bera (r.a.)

Husayn b.Vahvah El-Ensari’den;

Talha b.Bera’ Radiyallahu Anh, Peygamber Efendimizi gördükçe etrafında dolanıp el ve ayaklarını öpen bir delikanlı idi.Bir gün Peygamberimize:

- Ya Resulallah! Ne istersen bana emret.Hiç bir emrinizi kırmam, dedi.

Talha genç olduğu için onun bu sözü Peygamberimizin hoşuna gitti ve ona;

- Öyleyse git babanı öldür, dedi

Sevgi ve Merhamet

Bir gün Medine’nin çocukları Peygamber Efendimiz’in (sas) önünü kesiyor, etrafını kuşatıyor. ‘Sen bizim esirimizsin, bedel vermeden bırakmayız, rehin aldık, gidemezsin’ diyorlar. Efendimiz, hiç kızmıyor.

Onlarla şakalaşıyor, gülümsüyor. Hz. Bilal’i evine gönderip çocuklara dağıtmak üzere bir şeyler getirtiyor. ‘Bunları versem beni azad eder misiniz?’ diyor. Çocuklar kabul edince ‘Kardeşim Yusuf’tan daha ucuza gittim.’ diyor.

Her bir karede kimbilir ne hikayeler vardır acıya, sevince dair...

Dua

Biz,kısık sesleriz...minareleri,
Sen,ezansız bırakma Allahım!

Ya çağır şurda bal yapanlarını,
Ya kovansız bırakma Allahım!

Mahyasızdır minareler...göğü de,
Kehkeşansız bırakma Allahım!

Müslümanlıkla yoğrulan yurdu,
Müslümansız bırakma Allahım!

Bize güç ver...cihad meydanını,
Pehlivansız bırakma Allahım!

Kahraman bekleyen yığınlarını,

Saklı Mektup!

[=indigo]Yollanmamış mektuplarım vardı şehr-i kalbimde

Kahrını geceden alan bir sabahla azalan umutlarımı

çoğaltan bir yangının şahidiydim!

Geceydi.

Bir feryâdın kınasını ellerime yaktığım ah-u figânım; mektuplarımdı.

Mektup dediğimse, insana kulaksız duyduran, gözsüz gördürendi.

"Gül"me Goncam...

Ey kışa baharı müjdeleyen, güzelliğiyle gönülleri cezbeden ve asırlar öncesinin buğusuyla âşıkları mest eden; nuruyla karanlık dehlizlerde boğulanlara yol gösteren goncam, sen açılıp güle devşirme.

Vefa ne zaman ölür?

Hayatımın bir döneminde ülkemizi ziyaret eden bir Japon beyefendisine bir arkadaşımın selâmıyla, refakat ettim. Japon beyefendiyi otogarda karşılayıp eve getirdim. Bu beyefendi, yıllar önce tanıştığı ‘Hasan’ ismindeki arkadaşının kabrini ziyaret için ülkemize gelmişti.

Aradığı Türkiyeli arkadaşı hakkında sohbet ederken, karşımdaki vefa timsali Japon uyruklu şahsiyetin, kırık-dökük Türkçesiyle; dudaklarından “O, bana Kur’ân öğretti, dünyaya bakışımı değiştirdi. Onunla tanıştıktan sonra hayatın gâyesini anladım. Yüzüm gülmezdi, sevmeyi öğrendim. Canlı, cansız her şeyle dost oldum.” ifadeleri döküldü. Gözleri pırıl pırıl ışıldayan Nohora Bey’in, sohbetin tam ortasında bu ifadeleri ne maksatla söylediğini tam anlayamadım. Ancak onun hayat hikâyesini dinledikçe, sağlam karakter yapısına hayranlığım artıyordu. “Ne şanslı bir insan, ne mübarek bir şahsiyet, ne müstesna bir kâmet!” şeklinde iç konuşmalar yapmaktan kendimi alamıyordum.

DAYAN YÜREĞİM

Her gidişin
Elbet dönüşü var
Sonuna kadar sabret
Dayan yıkmasın seni
Bu yalan dünya
Sakın kapılıp gitme
O fırtınalara
Ne fırtınalar atlattık birlikte
Ne sevda denizleri gördük
Rüzgarlar savurdu
Bizi hep bir yerlere
Hiç yerimizde kalamadık
Dayan yüreğim..
Bir gün bitecek bu hasret
İşte o zaman hayat yeniden başlayacak
Dayan yüreğim

Sanal dünya ve internet aslında insanın bireysel olarak dünyaya açılan bir penceresi işlevi görmektedir.Hem dünyayı algılama ve tanıma ve de dünyayı kavrayıp değiştirme işinin önemli bir parçası olarak bir işlev de yüklenebilir.

Ama gelin görün ki, kapitalist sistemin dayatması ve yabancılaşma sonucu insan ve insanlık bu geniş pencereyi kendi yararına kullanmayı bir türlü yeterince becerememektedir.İnsanlar bu pencereyi kendi günü birlik ruhsal tatminlerinin aracı olarak kullanmayı aşmış gibi görünmemektedir.Emperyalist kapitalizmin tam da istediği gibi bir insan güruhu oluşmuştur.Elbette beyinsel dezonformasyon ve de kendine yabancılaşmanın sürdürülmesi için milyarlarca doları harcamaktan çekinmemesi bile başlı başına bunun göstergesidir.Milyarlarca dolar okuma,öğrenme,bilim,doğa ve çevre,işsizlik-açlık-sefalet için kullanılacağı yerde insanların beyinlerinin işlevsizleştirilmesinde aracı olacak kanallara aktarılmaktadır.Görsel ve yazılı basın,futbol,fuhuş,uyuşturucu vs hep yığınların beyinlerinin uyuşturulması ve düzenin devamının sağlanması adına milyarlarca dolar harcanarak egemenler tarafından çıkarlarına uygun olarak kullanılmaktadır.

arkadaslar yorum bekliyorum acıklama yaparsanız iyi olur ama lütfen dini cerceve si iyi olanlaar yazsın

Hep bir ağızdan bağırsalar bunlar delinin teki
Onlara gül atar atmaz hizmete gideceğiz

Zekeriyya kulun gibi testere ile kesseler,
Münadiniz Bilâl gibi kayalarla ezseler,
Mayınları ve dağları engel diye dizseler,
Bir tekmede iter itmez Hizmete Gideceğiz.

Deseler ki Baban ölmüş bugünler size kara,
Gözyaşı ve Dualarla indirince mezara,
Üzerini örter örtmez Hizmete Gideceğiz.

--------------------------------------------------------------------------------
DİL SUSAR, İNSAN KURTULUR

İnsan, yerine ve zamanına göre konuşmasını ve susmasını bilmeli, konuşmasında da susmasında da aşırılıklardan kaçınmalıdır.

Ecdadımız, “Çok söz yalansız, çok para da haramsız olmaz.” demiştir. Ayrıca, “Bilirsen güzel kelâm söyle ibret alsınlar, bilmezsen sükût eyle adam sansınlar.” ve “Allah, insanoğluna bir ağız, iki kulak vermiştir. Bunun manası: ‘Bir konuş iki dinle’ demektir.” gibi sözlerle bizlere yol göstermişlerdir.

Adımlar

Kendi resmini yapmak gibidir adımlar:
bütün kentlerden birer renk
dağlardan rüzgâr alır getirir
yayar boydan boya.
Yayar ruhunu bütün sokaklara.

Maviyi kıskanıyormuşum gibi bir gün
eve dönüyormuşum gibi.

aranıza yeni katılıyorum ve bundan çok memnunum.herkese yapmış olduğu ve yapacağı çalışmalardan dolayı teşekkürlerimi bir borç bilirim.allaha emanet olun arkadaşlar...

Sultan Aziz intihar mı etti, yoksa öldürüldü mü? Yakın tarihimizin bu ‘kanlı’ olayının tarihçilerden çok sokaktaki adamı ve siyasîleri ilgilendirmesi ve meselenin olgusal cephesinin ıskalanması eski bir sözümü hatırlattı: Geçmiş geçmemiştir.
Zaman gazetesinin gerek 5 Mart 2005 tarihli “Sultan Abdülaziz’in öldürülmeden önceki son fotoğrafı”, gerekse 16 Şubat 2007 tarihli “İşte Abdülaziz’in kanlı gömleği” başlıklı haberlerinin gördüğü yaygın alaka bunun somut bir tezahürü bence. ‘Canım taa ne zaman olmuş bir olaydan bize ne?’ diyemedi okuyucu. Öyle ya, “geçmiş” hakikaten geçmiş olsaydı dedelerimizin dedelerinin zamanına ait bu ‘kanlı’ haber bizi neden bu denli ilgilendirsindi ki?

Osmanlı padişahı Sultan Abdülaziz'in ölümünden birkaç gün önce çekilmiş fotoğrafı gün yüzüne çıktı.

Padişahın tahttan 'hal edildiği' 30 Mayıs ile ölüm tarihi olan 4 Haziran 1876 arasında geçen dört günlük süre içinde çekilen fotoğraf, Abdülaziz'in ölümü üzerindeki sır perdesini tam olarak kaldırmasa da bir Osmanlı sultanına reva görülen 'aşağılayıcı' tavrı gözler önüne seriyor.