Ayrıca, Alem-i İslam’ın mağlubiyetinden dolayı ümitsizliğe düşen Müslümanları ümidvar etmek için tekrarla, istikbalde İslam’ın hakim olacağını müjdelemiş ve bunun delillerini ve yollarını beyan etmiştir. Ezcümle, Kur’an’ın “Akletmiyor musunuz?”, “Tefekkür etmiyorlar mı?”, “Tefekkür edenler için bunda ayetler vardır” mealindeki fezlekelerinin verdiği bir müjde ile onları ümidvar etmiştir. Şöyle ki:

O dönemde, bilhassa Avrupa’da meydana gelen dünyevi ihtilaller ve inkılablar neticesinde, ecnebilerde bir intibah haleti başladı. Hıristiyanlık dininin asırlar boyunca onları tahakküm ve istibdadı altında tuttuğunu ve dünyevi terakkilerine mani olduğunu gördüler. Hıristiyanlığa karşı taassubdan nisbeten uzaklaşıp, eski asırlara göre bir derece akla yanaşıp düşünmeye başladılar. Böylelikle kilisenin onlar üzerindeki tahakkümleri bir cihette kırıldığı için, geçmiş asırlarda gayet barid ve şiddetli olan taassubları ve İslamiyet’in gayet makul ve hakkaniyetli esasatına karşı göstermiş oldukları şiddetli vahşetleri de bir derece zail oldu. Hıristiyanlık yerine aklı hakim etmeleri ve fenlerin hassasiyetiyle ve hakikati taharri etmek meylinin inkişaf etmesi sebebiyle, taassub ve vahşetten uzaklaşıp, önceki asırlara nisbeten bir derece medenileştiler. Buna binaen Üstad Hazretleri, Hıristiyanlığa karşı taassubları parçalanan ve düşünmeye başlayan ecnebilerin, istikbalde, bütün mes’eleleri ma’kul olan ve davasına akıl ve vicdanı şahid tutan Kur’an’ın da’vetine, icabet edeceklerini ve Yahudilik ve Hıristiyanlık gibi bütün bozulmuş hurafe-alud dinlerin silinip Kur’an’ın akıllarda ve kalblerde yegane hakim olacağını müjdelemiştir. Bunu ifade etmek için de medenilerin, yani taassubdan kurtulmuş ve aklı başında olan ve tefekkür eden insaflı insanların, delillerle ikna edilerek mağlub edilebileceğini beyan etmiştir. Hem yukarıda isbat edildiği gibi Kur’an, evvela insanları kat’i ve mukni delilleriyle ikna eder. Medeni olan insan Kur’an’ın bu müdellel ve makul davasını kabul eder. Amma eğer insan batıl inancında mutaassıb ise aklını ibtal edip Kur’an’ın bu yüksek davasına karşı gözünü ve kulağını kapar. Artık hiçbir cihetle bu insanın ikna olması ve din-i hakkı kabul etmesi mümkün değildir. Ve böyle bir insan nihayet bir vahşet ile hak din olan İslamiyet’e ve onun adilane kanunlarına karşı tecavüz ettiğinden dolayı, Kur’an-ı Azimüşşan böyle vahşilere karşı maddi cihad kılıcını çekmeyi ve cihad vasıtasıyla o vahşilerin vahşetlerini def’ edip, kitab ve sünnete dayanan medeniyet-i hakikiyeyi onların rezalet ve ifsadatından muhafaza etmeyi ve onların tecavüzlerine karşı davasını müdafaa etmeyi emretmiştir.

Burada şu hususu da belirtmek lazımdır ki: Üstad Hazretleri bu gibi ifadeleriyle ecnebilerin umumiyetle medenileştiklerini kastetmemektedir. Belki onlar medeniyet iddiasında bulundukları için “eğer iddia ettiğiniz gibi medeniyseniz Kur’an’ın davasını kabul eder ve Müslüman olursunuz, İslamiyet’e karşı vahşet göstermezsiniz” manasında kinaye yapmıştır. Hem onların yavaş yavaş medenileşmeye başladıklarını bildirip, istikbalde tamamen medenileşeceklerini ve Kur’an’a teslim olacaklarını haber vermektedir. Zira Üstad, bu ifadelerinden sonra vuku bulan 1. Cihan Harbinin akabinde ecnebilerin vahşi olduklarını şu sözleriyle beyan etmiştir:

“Kurûn-u ûlâdaki mecmu-u vahşet ve cinayet, hem gadr ve hem hıyanet. Şu medeniyet-i habîse tek bir defada kustu. Midesi (*) daha bulanır.

(*) Demek daha dehşetli kusacak. Evet iki harb-i umumî ile öyle kustu ki: Hava, deniz, kara yüzlerini bulandırdı, kanla lekeledi…”
(Sözler-713)
(Şimdi asrımızda vuku bulan 3. bir harb ile bir daha kustu. Vahşet ve zulmünü kör gözlere de gösterdi).

Elhasıl: Üstad’ın medeni dediği kimseler; Kur’an’ın davasını işittikten sonra insaf ile düşünüp, onu kabul eden kimselerdir. İşte Üstad, bu davayı işittiği halde onu kabul etmeyen insanlara vahşi tabirini kullanmaktadır. Ve böyle söz anlamayan vahşilere, ancak kılıçlarla icbar ederek galebe edilebileceğini ifade etmiştir.