şimdinin aksine küçükken hayvanlardan çok korkardım kardeşimin kuşu vardı ondan da çok korkardım bi gece onu korktuğum için balkona çıkarmıştım ama sabah kuşu ölü bulmuştuk daha küçük olduğum için şubatın ortasında kuşun dışarda canlı kalamayacağını anlayamamıştım. şimdi ise her gün onlarla iç içe olmak zorundayım bölümüm nedeniyle. bu cesareti nerden buldum onu hiç anlayamıyorum zaten ama itiraf ediyim hala bazılarından çok korkuyorum
okula kardeşimle aynı gün başalamıştık. ama ben gitmemek için çok direnmiştim. okula giden iki yol vardı. babam beni okula bırakıyodu. onun hangi yoldan gittiğini öğrenip bende diğer yoldan evin yolunu tutuyodum. aynı şeyi bir kaç kez tekrarlamıştım. en sonunda ise tokadı yemiştim. ondan sonra bi daha okuldan kaçmaya cesaret edememiştim.
camiye yaz tatilinde bizde arkadaşlarla ve ablalarla giderdik. camiye gitmeye 5 yaşımda başlamıştım. ama cami o kadar kalabalıktı ki biz daha kur-an a geçemeden okul başlardı çoğu günler bize sıra bile gelmezdi ama biz yinede sıkılmadan hergün giderdik. en sonunda babam 12 yaşıma kadar kur-an okumayı öğrenemediğimi görünce kızım bu böyle olmayacak dedi arkadaşları mı da toplayıp komuşumuza göndermişti. allah razı olsun onun sayesinde 2 hafta sonra kur-an okumaya başlayabilmiştim. onun hakkını hiç ödeyemem
bunun dışında okuldan geldikten sonra direk dışarı çıkardık. eve ise ancak bi arkadaşın bi yerine bişey olduğunda ya da akşam ezanı okunduğunda girerdik.çıkmadığımız ağaç, çatı kalmzdı eve sağlam olarak girdiğimiz gün sayısı çok azdı.
aslında çok uslu bi çocuktum ama arkadaşlarım "hadi"deyince onları kıramazdım demkki içimde varmış.
çok sağolun bize çocukluğumuzu hatırlttınız. ayrıca arkadaşlarda gerçekten çok renkli bi çocukluk geçirmişler. jade kardeşim o hayvanlarla bu kadar yakın olmak gerçekten cesaret işi kutlarım seni.