aslında benim çocukluğumu annem anlatsa daha yerinde olur,o na çok korkulu günler yaşattım çünkü;ama hepsi oyun oynamayı çok sevmemden kaynaklanıyodu,suç benim değildi yani.ip atlarken bir kat yükseklikten düşüp,günlerce koma derecesinde yattım,körebe oynarken motosiklet çarptı,düz yürümek varken,döne döne yürüyüdüğüm için dikenli tele düşüp dudağımı yardım,zaten dizlerimin yarasız olduğu hiç bir an hatırlamıyorum ben,ama genede vazgeçmezdim oyun sevdamdan,erkek çocukları beni takımlarına alırlar,beraber futbol oynardık ilkokulda,iyi oynardım yani,ama en çok halhal ımla zıplamayı severdim,bir ucu ayak bileğime bağlı,diğer ucunda top var,ben zıplayıp atlıyorum,bütün dükkan sahipleri rekor denettiriyolar,kimin dediği rakamı,hiç durmaksızın atlarsam bana ikramda bulunuyolardı,bende elimden geldiğince kırıyodum o rekoru.hala içimde oyun oynama kıpırtıları oluyoda,etrafımdakiler şaşırıyolar,ruhumdaki çocukluğa.tabi leblebi tozunu da çok özledim.