İbn Münevver, Ebu Said Ebu'l-Hayr'ın (k.sırrahüma) şöyle dediğini nakleder:

Yâdında mı doğduğun zamanlar
Sen ağlar idin güler idi âlem
Öyle bir ömür geçir ki olsun
Mevtin sana hande, halka mâtem.
(Esrara't-Tevhid, s. 256)

Hayattakilerin ne iyi insandı deyip gözyaşı dökmeleri, gönülden üzülmeleri; ölenin ise Mevlam'a kavuştum, rahmet-i Rahmân'a nail oldum diye tebessüm etmesi ne hoştur.

Maneviyat erbabı ölümü, "Âşıkın ma'şukuna" (Sevenin sevgilisine) kavuşması olarak değerlendirir; buna "urs" ve "iyd" (düğün-bayram) derler. Hal böyle olunca ölüm, aslında sevinilecek bir hadisedir. Çünkü dost Dost'a kavuşmuştur.
***
Ebu Said Ebu'l-Hayr (k.s.), na'şı mezara götürülürken şu beyitin okunmasını vasiyet etmişti:

Hebter ender cihan ez'in çe bured kâr
Dost be dost reft yâr ber yâr

Şu demek: Dünyada şundan daha hoş hangi iş var? Dost dosta gidiyor, yâr yâr'a... (Esraru't-Tevhid, s. 355)