Sevgili Nusret;

Çok öfkelendiğin belli.

Ama en azından Rasûlüllah Efendimizin (s.a.v.) ve başta Hz. Üstazımız olmak üzere diğer varisi bulunan Silsile-i Sâdâtımızın (k.esrarahüm) "raûf" ve "rahîm" sıfatlarına yaraşır, onların ilticalarına yakışır bir tarzda olmamız, herhalde bizim için daha münasiptir.

Ne diyordu Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.), Taif ziyareti dönüşü o hazin münacatı karşısında Hz. Cebrail'in gelip,

- “Yâ Muhammed! Allah’ın selamı var, eğer istersen Dağlar Meleği'ne emredeyim, şu dağı Taiflilerin başına geçirsin!” sözlerine mukabil, hiç tereddüt etmeden,

- “Hayır! Bu insanların neslinden yüz yıl sonra bile bir mü'min gelecekse, böyle bir şeyin olmasını istemem!”

Bu ve benzeri örnekler, insanların dirilişi, imanlarının-âhiretlerinin kısacası ebedi hayatlarının kurtulması adına onlarla münasebetin devamını, daima onların hayrını istemenin gereğini anlatan eşsiz misallerdir bizim için.

Binaenaleyh bize, insanların hidayetini istemek yönünde hareket etmek yakışır ve yaraşır. Çünkü bizim Peygamberimiz ve Onun varisi olan pîranımız böyle davranmış. Bizim aksi yönde hareket etmemiz tebaiyetimize münafi olur.

Selam ve muhabbetler...