Köy hayatına benim de âşinalığım var sayılır. Sayılır diyorum, çünkü benimkisi direkt değil de biraz dolambaçlı. İzmir'de doğmuş ve büyümüş, İstanbul'da bayağı bir süre yaşamış bir insan olsam da, babanne ve dedemin her yıl 3-4 aylarını köyde geçirmeleri nedeniyle sık sık gitmiş ve köy hayatını yakından tanımış biriyim diyebilirim..

Dolayısiyle benim köyü sevmem, sizin gibi her köşesinde, dağında bayırında, bağında bahçesinde hatıralarım bulunması ya da baba ocağı olmasından değil haliyle.. Sadece kaldığım süre içinde görüştüğüm, konuştuğum kişiler; çevremdeki konu komşu ve bazı yıldızımın barıştığı sevgili arkadaşlarımla paylaştıklarımdı. Ama nedense unutamıyor insan.

En son geçen sene gitmiştim memlekete, babannem ve dedem yanlızdı ve yardıma değilse de sanirim benim gibi bir can yoldaşına ihtiyaçları vardı. Valizimi topladım ve köyümün yolunu tuttum. Öyle üç beş günlüğüne değil, tam 15 gün kalmak düşüncesiyle gittim. Fakat bir de baktım ki iki onbeş olmuş, yani sizin anlayacağınız hafta aya dönüşmüş. Onlar memnun ben memnun.. Ama doğla olarak sonuç gene ayrılık. Dededen nineden, köyden, arkadaşlardan..

Havası, suyu, iklimi, yemeleri içmeleri gerçekten her şeyi değişik köyün.. Köylüler de çok farklı bu kadar iletişim yaygın olmasına rağmen. Kimi şeğyleri pek algılayamıyarlar. Ya da gereksinim duymuyorlar onlarla kafalarını yormaya..

Bizim gibi büyük yerleşim yerlerinde doğup büyümüş birileri için köy hayatı biraz fazla meşakkatli gibi geldi bana. Değişiklik güzel ama o değişikliklere dayanmak da pek o kadar kolay olmuyor.

Sevgili Halis Bey, google'da mollacami sitesinde köy anılarınızı paylaştığınız bu enfes yazınızla karşılaşınca inanı tekrar yaşadım pekçok şeyi.. Benim de belleğim harekete geçti ve film gibi gözümün önünde canlandı köyde geçen o günlerim. Ve gelecek yaz Allah kısmet ederse mutlaka en azından bir haftamı köyde geçirmeye şimdiden karar verdim.

Köy hayatının iki yönü de güzel aslında; sıkıntıları da ferahlığı da.. Ama çok kalmamak koşuluyla.. Zaten siz de bunun altını çizmişsiniz. Güzel yanlarından birisi, en azından ayağınız toprağa basıyor, özgürce dolaşıp kendi kurallarınızı koyabiliyorsunuz. Ayrıca şehirdeki gibi herşey elinizin altında olmadığından pratik çözümler üretip paranız varken bile yokluğu yaşıyorsunuz; alternatifler buluyor, daha üretici oluyorsunuz. En önemlisi de, önceki durumunuzda ne kadar çok imkanlara sahip olduğunuzu ve buna rağmen ne kadar az şükrettiğinizin farkına varıyorsunuz. Bu da az bir şey olmasa gerek..

Yiyeceğin ekmeği kendin pişirmek.. Güveçte yemekler yapmak.. Bahçeden taptaze yolduğun yeşilliklerden salata yapmak, üzerine bolca zeytinyağı boca edip sirkeli ya da limonlu yemek... Çok lezzetli çoook... İnanın anlatırken bile ağzımın suları akıyor. Yine şehirde yüzüne bile bakmadığımız bir kısım bisküviler, şekerler, şekerlemeler bile nasıl kıymetli oluyor köyde.

Sanırım anlatması güç, yaşamak gerek, diyor.. sözlerimi size çoook teşekkürler ederek bitirmek istiyorum. Yüreğinize sağlık, hayal dünyanız zaten geniş ama daha da geniş olsun diye dua ederek öbür yazılarınıza geçmek istiyorum. Anlaşılan bize bu gece uyku yok.......

Hayırda olun hayırla kalın.