Ya acaba kötülüGe karsi,iyilikle karsilik vermenin;ne olursa olsun, o sana ne kadar kizarsa kizsin,sadece BABA'n olduGu için onu her zaman sevmeye devam etmenin ,kendi disindakilere karsi daima kalbinde saf bir sevgi beslemenin tek yolu çocuk olmak mi?O zaman dua edelim de; görünüsümüz ne kadar kocaman görünürse görünsün içimizdeki çocuGu hiçbir zaman kaybetmeyelim.
simdi, çocuklara "sen artik büyüdün!Buna göre davranmalisin"demenin ne kadar yanlis olduGunu düsünüyorum...Birakalim da çocuklar kendi saf tertemiz dünyalarinda gönüllerince yasasinlar istedikleri gibi davransinlar.inaninki o zaman bizlerin büyüklerimizin kopyalari olduGumuz gibi onlar da bizim kopyalarimiz olmazlar.Böylece o saf tertemiz gönülleri de hiçbir zaman deGismez...bizlere benzemez.....
Bir de, çocuklara karsi yaptiGimiz en büyük hata onlarin daha küçücük olduGunu unutup belki de kimi zaman kendimizin bile yapmaya üsendiGimiz davranislari onlardan beklememizdir. UnuttuGumuz sey sadece HOsGÖRÜ...Sadece dedim ama belkide insan nefsine en zor geleni.....çünkü insan nefsi öyle bir sey ki hep ister kendi rahati için....Hep unutur,belki de hiç bilmez baskalarina HOsGÖRÜ'yü...