Adem YAKUT

MAZİNİN KÖŞKÜNE KISA YOLLU BİR SEYAHAT

Hava kararmak üzere mi, yoksa bulutlar mı beni kandırıyor bilemiyorum. Yılan kıvrımını andıran yolda, “mazînin evi”ne doğru yol alıyorum. Yılların öte menzilesinden gelen bu misafiri tanımakta zorlanacak belli ki…

Yol kıvrımının yumuşak toprağa çalan kısmına gelince, bu mazi evinin içinde bir kıpırdanma-heyecanlanma beliriyor. Sâhi, süratle geldiğim pinokyo marka bisikletimin beni, kaldırımın yanında ki bu toz toprakla ziyadesiyle haşır neşir eyleyip, bir müddet sonra beni bağrında buldurduğu mekân değil miydi burası? Hâlâ o pinokyo bisikletim yeni evin arkasında kendi başına bu hatıraları yâd ediyor olsa gerek.