Bir gün Eshab-ı kiramdan bazıları Resullah’a, Hazret-i Ebu Bekir(r.a.) Efendimiz’den şikayet için geldi.

-Ya Resullah, Ebu Bekir, odasında yalnız başına ciğer kebabı yer, kokusunu duyarız, bizi davet etmez, dediler. Efendimiz:

-“Bir daha böyle yaptığında, bana haber verin, beraber evine gidelim!” buyurdu. Bir gün haber verdiler. Resul-i Ekrem, hemen kalkıp, Hazret-i Ebu Bekir(r.a.) Efendimiz’in evine gitti. Ateş ve kebap yoktu.

-“Ya Eba Bekir, sen ciğer kebabı yiyormuşsun, bize de var mıdır?” buyurdu.
- Ya Resulallah, ben ciğer kebabı yemiyorum, pişen kendi ciğerimdir, dedi. Resulallah, bunun nasıl olduğunu sorunca:

-“Hak Teala, bana İslam Dinini nasib etti. Habibine dost eyledi. Eshab-ı kiram arasında büyük yer verdi. Acaba kıyamet gününde halim ne olur, bu kadar nimetin şükrünü yapabilir miyim, diye korktuğumdan, ciğerim yanıyor.” cevabını verdi.