Çocuklarını Kendi Elleriyle Mahvedenler

Dünyada bizim gibi çocuklarının geleceğini karartan kaç ülke var bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa; gelecek adına çocuklarımızın geleceğini karartıyoruz.
Bu karatma işleminde gerek devlet olsun gerekse ebeveynler olsun elinden geleni ardına koymuyor!

Biz ebeveynler sanki çocuklarımızın dünyaya geliş gayelerinin “doktor olmak, mühendis olmak…” zannediyoruz. Etiketli bir mesleği, lüks bir evi ve arabası bir de bolca bir maaşı olunca o çocuğa bu dünyada her şeyi verdiğimizi düşünüyoruz.
Peki ya bu çocuklarımızın mutluluğu, huzuru…?

Asıl vermek istediğimiz bu değil mi? Çocuğumuz mutsuzsa, huzursuzsa, tüm dünyaya sahip olsa bir ehemmiyeti kalır mı?

Mutlu ve huzurlu olduktan sonra, ayakkabı boyacısı olsa, sofrasında yediği bir parça kuru ekmek olsa çok şey mi kaybetmiş olur?
Biliyorum, içiniz burkularak evet diyorsunuz. Mutluluğuna lafınız yok ama sofrasının daha zengin, yaptığı işin daha karizmatik olmasını istiyorsunuz. Bunu istemek kadar doğal bir şey yok ve doğrusu da budur.

Yanlış olan; makam, mevki ve paranın mutlaka mutluluğu getireceği kanaatidir.
Aslolan insanın huzurudur, mutluluğudur. Makam, mevki, para vs bu aslolana ulaşmak için birer araçtır.

Elde etmek istediğiniz şeyler için bir bedel ödersiniz. Bu, Allah’ın yeryüzüne koyduğu bir kanundur.
İşte ben bu makam mevki ve paraya ulaşmak için ödediğimiz bedelleri konuşmak istiyorum:

Ödediğimiz bedel; para, vakit, beden yorgunluğu vs ise problem yok zaten doğal olan da budur. Ama bu hedeflerinize ulaşmak için; sağlığınızı, huzurunuzu, ahlaki duruşunuzu, şahsiyetinizi bedel olarak ödüyorsanız yanlış yoldasınız. Daha işin başında kazanmayı umduğunuzu şeyi kaybetmişsiniz.

Yıllarca, para için, makam için sağlığımızı, huzurumuzu, ailemizi feda ettik. Hedeflerine ulaşanlarımız neyi kaybettiğini anladı ve bunları geri almak için bu sefer de kazandığını geri harcamaya başladı ama nafile…

Kendi hayatımızda yaptığımız yanlışı göz göre göre çocuklarımıza yaptırıyoruz:
Çocuklar daha hayata gözlerini açmadan, sokakta oyunun tadına varmadan bir eğitim maratonuna sokuyoruz. Günün yarısı okulda diğer yarısı dershanede geçiyor. Sabahın köründe ya okula ya da dershaneye oradan öğlen vakti döner dönmez daha karnını doyurmadan elinde bir parça ekmekle diğer tarafa fırlıyor.
Ve yıllarca süren bu eğitimde çocuklarımıza öğretilenler; Fizik, kimya, matematik, türkçe vs. Hayat sadece bu derslerden mi ibaret? Erdemi, sorumluluk bilincini, sevgiyi kaçımız öğretiyoruz? Bunların diğer dersler kadar da mı bir önemi yok?

Öyle veya şöyle çocuklarımız bir yere kapağı atıyorlar ve bir şeyler kazanıyorlar. Ama biz ebeveynlerin yanlışı bitmiyor. Çocuklarımız kazanıyor ama nasıl kazandıklarını sorgulamıyoruz. Helal kavramı bizim literatürümüzde yok artık. Çünkü bizim için ne kazanıldığı ve ne kadar kazanıldığı önemlidir. Kazancı elde ederken gidilen yolun meşruiyeti çok da önemli değildir.

Ve kaçınılmaz son…
Varlık içinde yokluk. Kaybedilen kişilikler, daha fazla kazanmak için kula kulluklar, herkesi, elindekini alacak bir düşman olarak görmeler, ihanetler, huzursuzluklar, mutsuzluklar, psikolojik sorunlar ve belki de intihar…..

Bu mu hayat?
Caddelere çıkın bir bakın: Gülen kaç insan görebileceksiniz. Yarınınızı teslim edebileceğiniz sorumluluk sahibi kaç genç görebileceksiniz?
Eskiden insanlarımız daha fakirdi, araba gibi televizyon gibi hatta elektrik gibi teknolojik rahatları da yoktu. Ama bu günkü insanlardan çok daha mutluydular ve huzurluydular.
Adeta lanetlenmiş bir topluluğa dönüştük:
Paramız var fakat hala bir yerlere borçluyuz.

Eğitim teknolojisi ve imkânlarımız, arttığı halde çocuklarımızın öğrendikleri kendilerine bir yarar sağlamıyor.

Arabalarımız var fakat insanlar arasında gidip gelmeler artık yok oldu.
Geniş evlerimiz, çeşit çeşit oturma guruplarımız, yemek salonlarımız ve yemek takımlarımız var fakat eve gelen misafirimiz yok…
Lütfen kendinizi sorgulayın, gittiğiniz yolu sorgulayın. Çocuklarınıza ne vermek istediğinizi sorgulayın. Çocuklarınız; herkesin nefret ettiği, kendisiyle ve toplumla çatışan bir cumhurbaşkanı, bir profesör, bir doktor veya mühendis olacağına, herkesin sevdiği, kendisiyle ve çevresiyle barışık sıradan bir meslek erbabı olsun daha iyi.

Eskiden insanlar çocuklarını diri diri toprağa gömerlerdi.

Lütfen sizde çocuklarınızı inançlarından, insanlıktan, erdemden, vefadan…uzaklaştırarak diri diri GÖMMEYİN..!

ALLAHÜ TEALA razı ve

ALLAHÜ TEALA razı ve memnun olsun kardeşim!..
Evet gerçekten hepimizin içini acıtan bir konuya değinmişsiniz!
Yazınızdan herkes kendi hayatından bir parça bulabilir!

Acaba bütün bu yaşananlar dünyaya duyulan sevgi ve bağlılıktan kaynaklanabilir mi?
Sorsanız "dünyada gözümüz yok biz ahirette rahat etmek istiyoruz" diyen insanlar bile anlattığınız şekilde yaşıyor.
Bizim için en büyük örnekler kendi evlerimiz...

ALLAH (c.c.) bu konuyu bizim hissedebildiğimiz gibi diğer ebeveynlerin de hissetmesini nasip eylesin.
ALLAH (c.c.)'ın rızasına uygun islamı yaşayabildiğimiz yaşatabildiğimiz evler ortamlar nasip eylesin cümlemize RAB'bim!

selametle...

ANNE BABA OLARAK

ANNE BABA OLARAK ÇOCUKLARA MİRAS BIRAKMA TELAŞINDAYIZ,
BU NORMALDİRDE AMA MİRASIN DEĞERİ VE GEÇERLİLİĞİ DAHA ÖNEMLİDİR.
BİZDE PEYGAMBER EFENDİMİZ(S.A.V.) GİBİ AHLAK MİRASINI AŞILAMALIYIZ,
EVMİŞ ARABAYMIŞ ZATEN RIZKI VARSA KAZANACAKTIR EVLADIMIZ,
AMA BUNU FARKEDEMEYİP HEM BU HEMDE DİĞER DÜNYADA KENDİMİZİ FAKİRLEŞTİRİYORUZ.
ALLAHC.C. razı olsun, çok güzel ve mühim bir yazıyı ele almışsınız.

mevlam razı olsun.çok

mevlam razı olsun.çok güzel konu açmışsın.gerçekten çok duyarlı davranmamız lazım.aslında bazı şeyler bizede kolay geldiği için ve nefsimize uyduğu için çocuklarımızıda ona göre yetiştirmeye çalışıyoruz.çok dikkatlli olmamız lazım.yok kariyermiş,yok gelecekmiş diyip islamı bile çocuklarına tam manasıyla öğretmeyen insanlar var.mevlam bunlardan korusun.hayırlı evlat yetiştirmeyi islam ve kuranla amel edecek evlatlar nasip eylesim.ALLAH tekrardan razı olsun.

Allah Razı olsun kardeşim

Allah Razı olsun kardeşim çok güzel bir konuyu ele almışsın.. Gerçektende bu yazıları çogu anne babalara okutmak lazım....

kardeşim sana

kardeşim sana katılıyorum.yazınıda çok beğendim,lakin bunları yaparken çocuklarımızı öz benliğinden koparmadan hayata hazırlamakta gerekir.çocuklarım için ne iyiyse onu yapmak istiyorum senin dediğin gibi bu bazen amaçından sapabiliyor kimse çocuğunun kötü bir yol çizmesini istemez.herşey onların nasıl mutlu bireyler edebiliriz.gözüyle bakıyorum ben.becerebilirsek ne mutlu bize kardeşim.her türlü desteğinizi beklerim bu konuda.ALLAHAemanet kalın.

teşekkürler

teşekkür ederim..amin inşallah..aynı temennilere bizlerde katılıyoruz..dua ile...

çocuklarımız

sevgili kardeşim sizi bu güzel yazınızdan dolayı tebrik ediyorum bu şuurla kardeşlerimizin çocuklaını yetiştirme gayreti içinde olmalarını yüce mevladan temenni ediyorum.

Yeni yorum gönder

Bu alanın içeriği gizli tutulacak ve açıkta gösterilmeyecektir.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><i><b><u><font><img><b>
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.
  • You can use BBCode tags in the text.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

Anket

Fitresi verilen herkesin KURBAN da kesmesi gerektiğini biliyor muydun?:

Yemek Tarifleri
Lezzet Vadisi sitemizi favorilerine ekle

Son yorumlar