Allahüt teala kendi varligini bilsin, ibadette bulunsun ve yer yüzünü de imar etsin diye insan varligini yaratmayi murad ettigi zaman Meleklerine:
" Ben yer yüzünde muhakkak bir halife yapacagim, bir halife tayin edecegim ki kendi irademden kudret ve sifatimdan ona bazi selahiyetler verecegim ki, o bana vekaleten mahlukatim üzerinde bir takim tasarruflara sahip olacak, benim kanunlarimi tatbike memur bulunacak. Sonra onun arkasindan gelenler ve ona halef olarak yani vazifeyi icra edecekler bulunacaktir, " buyurdu.
Melekler bir taraftan bundaki serefi takdir ettiler, diger taraftan da yer yüzündeki bir mahlukata böyle yüksek bir irade selahiyeti bahsedilmesinde bir ser ihtimalinden de korktular.
Allahü Teala bundaki gizli hikmetlerini de bildirmedigi icin;
" Ey Rabbimiz! Yer yüzünde onu fesada verecek, onda fesadlar cikaracak ve lanlar dökecek bir mahluk mu yaratacaksin? Halbuki biz hep sana hamdederek, daima seni tesbih ve takdis edip dururken," dediler.
Ve bu suretle maksatlari --hasa-- itiraz olmayip hikmetini sormak oldugunu bildirdiler, mamafih bununla hilafete zimnan bir ragbet de gösterdiler.
Allahü Teala cevaben:
" Her halde ben sizin bilemeceginiz seyleri bilirim," buyurdu.
Melekler bu cevap karsisinda sustular ve birbirilerine:
" Elbette rabbimiz her seyi bilir, faydasi olmayan bir mahluk yaratmaz,"dediler.