Kabirden Uzanan En Güzel El

Büyük veli Ahmed er-rufai (RH) "En Sevgili"nin kabri başındadır, dua etmekte..."En Sevgili" ye içini dökmekte O'na (sav) olan hasretini ve aşkını dile getirmeye çalışmaktadir... Etrafında da yüzlerce insan... En sonunda Hak Dostunun O'na olan aşk ve arzusu şiir halinde dudaklarından dökülür...Şiirin içine bir de istek yerleştirmiştir:

"Ruhumu gönderdim ben uzaklarda iken
Gelip kabrinin toprağını öperdi yerime
Hazır oldu şimdi ruhla beraber işte ten
Uzat elini o mübarek , dokunsun derime"

İşte o anda etrafta bulunan yüzlerce hacının tüylerini ürperten bir olay yaşanır..."En Sevgili"nin kabrinden bir el uzanır Ahmed er-rufai o eli saygıyla tutar...Öper.

Bu hadiseye Abd’ül Kadîr Geylanî (ks.) Cenab Zağferanî,Şeyh Adi b.Müsafir., Şeyh ve Aliyyul Heyti b.Kays, Şeyh Ali b.Umeys, Şeyh Ali Taberi şahid olmuşladır.

Bu vak’a o kadar doğrudur ki, bir çok ulemanın şu şekilde bir fetva vermesine sebep teşkil etmiştir.:
“-Her kim bu kerameti inkâr ederse .. delâlete düşer ve sapar”
Bu vak’a aynı zamanda Dönemin Tasavvuf akımları arasında büyük dalgalanmalara yol açtı. Bu olay üzerine pek çok şeyh dergâhını kapatıp Ahmed-er Rufaî ‘ye mürid olarak geldi. Seyyid ile aynı yıllarda yaşamış Gavs’ul Azam Abdulkadir Geylanî (Ks.), O’nu evliya üzerine hüccet-i ilahî olduğunu söyledi.

Ahmed_er Rufaî’nin haline nigahban olan Abdulkadir Geylani hazretleri O’nu en güzel şekilde tarif ediyordu. “ Ashab-ı Güzin Al-i Beyt-Rasûl-ül Emîn ile cümlesi müctehidin hazeratından maada tabakat-ı evliyada Ahmed-er Rufaî mertebesine kimse vâsıl olmadı." Buyurdukları mervîdir..