Büyük velilerden Necmüddin İsfehani Hazretleri ahibbasından ve ehlullahtan birinin vefatında,kabri başında murakabe halinde durur iken o esnada imam efendinin ölüye telkin verdiğini görür ve gayri ihtiyarri Necmüddin hazretleri güler.Her zaman ciddi olan Hazretin,hiç mutadı olmayan bu gülüşüne orada olanlar hayret ederler... Ve sorarlar:-Efendi Hazretleri böyle bir yerde neden güldünüz.?Necmüddin Hazretleri keşf hali olduğu için söylemekden çekinir fakat ısrarlar karşısında söylemeğe mecbur kalır ve şöyle buyururlar"Telkini diri ölüye yapar. Bu mezardaki zatın kalbi manen diridir.O,teaccub etti ve manen dediki:Elhamdülillah benim kalbim diridir fakat bana telkin veren imamın kalbi ölüdür.Ölünün diriye telkinine hayret ettim demesi üzerine gayri ihtiyari güldüm buyurur.RUHUL BEYAN TEFSİRİNDEN