Bir adam, çok sıcak bir yaz günü hem buz satıyor hem de, “Sermayesi tükenen adama, ne olur yardım edin!” diyerek çevresindeki insanlara yalvarıyordu. Yardım talebinde haklıydı. Buzları eriyordu çünkü. Oradan geçmekte olan bir Hakk dostu, bu sözü işitince bir an durakladı. Sonra düşüp bayıldı. Kendine geldiğinde:
— Size ne oldu böyle? diye sordular. Velî cevap verdi:
— Eriyen buz değil, sanki ömrümdü!
İşte böyle… Yeryüzündeki bütün insanlar, hep birlikte belli bir istikamete doğru yol alırken, ömürleri de akıl almaz bir hızla tükenip gidiyor. Güneşin karşısında eriyip giden buz gibi. O bakımdan ömür sermayemizin kıymetini bilip boşa harcamamak gerek.