Yolda karşılaştığımızda, ezan okunuyordu.
-Gel seni camiye götüreyim dedim. Bugün Cuma biliyorsun.
-Sende benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi.
-Biliyorum, ama dedim. Sebebini de merak ediyorum.
-Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Belki çevrenin de tesiri var. Hem pantolonumun ütüsü bozulur diye endişe ediyorum.
Gayri ihtiyâri gülmeye başladım.
-Heralde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun için Camî terk edilir mi?
-Ciddi söylüyorum, dedi. Giyimime ve özellikle yeşile çok düşkün olduğumu bilirsin.
Gerçekten de öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı.
-Peki, dedim. Hayatında hiç Camiye gitmedin mi?
-Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim, diye cevap verdi.
Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık.
Onunla konuşmamızdan iki ay sonra, kendisinin camide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı.
Yavaşça yanına yaklaştım ve kısık bir sesle:
-Hani, dedim Camiye gelmeyecektin?
Hiç sesini çıkarmadı. Çünkü musalla taşının üzerinde, yeşil örtülü bir tabutun içinde yatıyordu