ARKADASLAR BU KITABI SIZLERLE PAYLASMAK ISTEDIM...

Kitabin Adi: On Dakikan Benim Olsun
Yazar: Selçuk Avci
Tür: Siir
Format: PDF
Sayfa Sayisi: 102

Yazar Hakkinda Bilgi

SELÇUK AVCI

4 Subat 1985 ` de Adana`da dogdu.

ÇOCUKLUĞUMDAKİ KIYAMET

Güneyde bir kasabada,72 lerde,
bizim çocukluğumuzda.
Kıyamet günü konusu
çok konuşulurdu.
Derlerdi ki! ...
‘’Kıyamet Filistin de kopacak
oradan tüm dünyayı saracak! ’’..
Anlayamaz,
endişeye korkarak bakardım.

Gerçekler kendini öğretirmiş.
Irak ta bir milyon insanın ölmesi
ve Lübnan da,Filistin de
durmaması ölümün.

AĞLA KENDİNE...
ben müslümanım deyipte
islamiyeti yaşamadığında

AĞLA KENDİNE...
kardeşlerin ağlarken senin kahkahaların yükselince
onlar yokluk çekince sen nimetleri küçümserken

AĞLA KENDİNE...
nefsin arzuları önünde zayıf görününce
günahların önünde mükemmel olunca

AĞLA KENDİNE...
film tesirinde kalıpta akıttığın gözyaşlarını

BİR KIRLANGIÇ OYNAŞIR GÖZLERİNDE

Bir kırlangıç oynaşır gözlerinde,
baktıkça yalnızlaşırım.
Cenk durur,zaman susar,
sakin sonsuzluğunda evrenin,
bir yolculuk başlar.
Ufaldıkça ufalırım.

Sus sevdam sus!..
Bak! resminde bile ne güzel.
Bir kırlangıç oynaşır gözlerinde,
mor sarmaşıkların sevdalısı,
pembe panjurlu evimizde;

Aşkın odundan gönlüm bir ummana düştü
Yalan dünyada hakikat bana sevdan düştü
Gurbet elde önüme hayalin düştü
Seni sevmekten başka bana ne gerek
Gerekirse bana senin sevdan gerek

Güzelliğini bilmez derler insan kendisin.
Dediler, bir sevdaya tutulmuş uzun bir yoldasın
Tertemiz katıksız bu bendeki kalptesin.
Seni sevmekten başka bana ne gerek
Gerekirse bana senin

Sevgiliyi güle teşbih yok artık bende
Susuz kalınca solarmış gül
Solmalar olmaz sevmekte bende
Bana benzesin sevdada gül

Sevgiliyi bülbüle teşbih yok artık bende
Kokmazsa gül, çeker gidermiş bülbül
Çekip gitmeler olmaz dünyada bende
Bana benzesin sevmekte bülbül

Sevgiliyi güle teşbih yok artık bende
Susuz kalınca solarmış gül.
Solmalar olmaz sevmekte gül
Bana benzesin sevdada gül

Sevgiliyi bülbüle teşbih yok artık bende
Kokmazsa gül, çeker gidemiş bülbül
Çekip gitmeler olmaz dünyada bende
Söyleyin bana benzesin sevmekte bülbül

Sufilere sohbet gerek, Ahilere ahret gerek,

Mecnunlara Leyla gerek, bana seni gerek seni..

Eğer beni öldüreler, külüm göğe savuralar,

Toprağım anda çağırır, bana seni gerek seni..

Cennet dedikleri ne ki, bir kaç köşkle birkaç huri,

seni de vururlar birgün ey acı
uçuşup durduğun kanatlarından
sazın sözün türkülerin tükenir
ellerin koynunda kalakalırsın

şakaklarına kar yağıyor bilesin ey acı
gül açan yüreğimizde
göğeriyor rengin senin de

RABBİM!..
Bir insanı koy kalbime...
Ama O Senin de sevdiğin bir insan olsun...
Ve beni öyle bir insana sevdirki
O insanın kalbinde Sen olasın!...
Ben o insanın kalbinde Seninle olayım.
Beni öyle bir insanla buluştur ki.
Benden önce onunla buluşmuş olan SEN olasın.
Onunla el ele tutuştuğumda
İkimizin üzerinde SENİN elin olsun.
Bana öyle gözler göster ki
Ben o gözlerden SANA bakayım.

Yine Bahar Geldi Bülbül Sesinden

Yine bahar geldi bülbül sesinden
Sada verip seslendi mi yaylalar
Çevre yanın lale sümbül bürümüş
Gelin olup süslendi mi yaylalar

Sefil bülbül boyun eğmiş bakıyor
Sarı çiçek amber olmuş kokuyor
Senin ruyin kaddin beni yakıyor
Al giyinip feslendin mi yaylalar

Gül açılmış koku katıyor yelden
Okusam da anlamıyor bin dilden

Rabbim Ne Güzel

Kavuşmak hayâli ve düşü güzel
Bülbülün gülünü övüşü güzel
Dalganın sahili dövüşü güzel
Güzeli yaratan Rabbim ne güzel

Ufukta güneşin doğuşu güzel
Işığın siyahı boğuşu güzel
Gündüzün geceyi kovuşu güzel
Güzeli yaratan Rabbim ne güzel

Goncanın anbean açışı güzel
Gülün nefis koku saçışı güzel
Ceylanın dağlarda kaçışı güzel

Semine Demirci

Rüzgarları rahmetinin önünde müjdeci olarak gönderen O’dur. biz ölü toprağa can vermek, yarattığımız nice hayvanlara ve insanlara su vermek için gökten tertemiz su indirdik.
(Furkan, 48-49)

Gökyüzü bir anda karardı. Rüzgar başlamıştı. Cam açıktı. Pencere rüzgarın etkisiyle açılıp kapanıyordu. Zeynep korkuyla irkildi. Annesine seslendi. Birden ortalık aniden aydınlanıverdi. Şimşek çakmıştı. Ardından da gök gürültüsü geldi. Zeynep korkuyla koşmaya başladı. Annesi Zeynep’in telaşını fark etmemişti. “Anneciğim, anneciğim…” Annesi telaşla koştu. Camı kapattı. Zeynep’i kucağına aldı. Koltuğa oturdular beraberce. Zeynep’in kalbi hâlâ pıt pıt atıyordu. Sanki çok koşmuş da yorulmuş gibiydi.

Halis ECE

“Alaca tana fıstık”

Öncelikle hatırlatalım; fıkranın günümüz dünyasıyla hiçbir alakası (!) yok... Var olduğunu söyleyecek, ya da daha beter olduğunu, hatta bu noktada dünyanın çivisinin çıktığını iddia edecek olanalara da tabii ki bir sözümüz yok.

Bu kısa ve önemli (!) açıklamadan sonra dilerseniz biz fıkramıza ve mevzumuza geçelim.

[b]O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir,
büyük ayrılıklar bile, en güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer.

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer.

[b]Varlığa katılma müsaademizin parolası "Bismillahirrahmanirrahîm"in ilk söyleyicisi, ilk öğreticisisin.

Allah'ı Rahman diye bildik yüzünden; yağmurumuz oldun dünya çölünün ateşinde.

Allah'ı Rahîm diye bildik sözünden; umudumuz oldun hesap gününün telaşında

Sen ki, ezelî hitabın ete kemiğe bürünmüş hâlisin.

"Elhamdülillah" sözüyle dillenen sonsuz minnettarlığımızın en açık temsilcisisin.

[b]Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?

Elin elime değmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.

Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?

''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek.

Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?

O'na

Benim efendim !
Ben sana bendim !
Bir üfledin de
Yıkıldı bend'im.
Ben ki, denizdim,
Dağbaşı bendim.
Şimdi sen oldun,
Âleme pendim.
Benim efendim !

Benim efendim ,
Feza levendim !
Ölmemek neymiş;
Senden öğrendim.
Kayboldum sende,
Sende tükendim!
Sordum aynaya:
Hani ya kendim?
Benim efendim !

Benim efendim !
Emri yüklendim!
Dağlandım kalbden
Ve mühürlendim.

Sen gittin
Hayatın öbür ucunda bıraktın beni
Issızlaştı şehir
Yetim kaldı şarkılar

Benim Nefsim

Ruhuma bir kefen bezi yeter de ,
Yetmez aç nefsime sırma ve ipek.
Çare yok yüzünden düştüğüm derde;
Yesem de "toprakla karışık kepek..."

Güneşle bir tutsam girmez hizaya;
Dar bulur , sığmam der dipsiz fezaya.
Kuyruk sallar sonra hırlar ezaya;
Benim nefsim, benim nefsim ne köpek !...

N.F.K.